Z pism M. Mechtyldy - Konferencja na święto Poświęcenia Kościoła

Są trzy rodzaje świątyń, gdzie Bóg przebywa i gdzie chce być czczony. Pierwsza: Świątynia Jego chwały, gdzie ukazuje swą wielkość. Druga to serce ludzkie, żywa świątynia Boga. Templum Dei estis — „Jesteście świątynią Boga“ (1Kor 3,16).

Trzecia to świątynia materialna, gdzie godne uwielbienia Człowieczeństwo Jezusa Chrystusa spoczywa na naszych ołtarzach. Należy tam wchodzić zawsze z głębokim szacunkiem i świętym drżeniem, bo to jest Dom Boga, gdzie chce On być adorowany w duchu i w prawdzie (por. J 4,23). Trzeba powtórzyć sobie słowa patriarchy Jakuba: „O, jakże miejsce to przejmuje grozą! Prawdziwie jest to Dom Boga i brama do Nieba”. „Prawdziwie Pan jest na tym miejscu, a ja nie wiedziałem” (Rdz 28, 17.16). (…)

Żałujmy i smućmy się, że znieważyłyśmy tę wewnętrzną świątynię naszej duszy, która przez chrzest została konsekrowana Bogu, i poświęćmy ją dziś na nowo; zamknijmy jej drzwi przed wszystkim, co przeszkadza jej być miejscem skupienia i modlitwy, bo mówi Jezus: „Mój dom ma być domem modlitwy dla wszystkich narodów, lecz wy uczyniliście go jaskinią zbójców” (Łk 19,46). (…) Wszyscy jesteśmy tymi złodziejami, o których mówi Zbawiciel; nie oddajemy Bogu chwały i czci, kradnąc czas, który Jemu powinien być poświęcony i odmawiając Mu ofiary z tego, co Mu się od nas należy, z wszystkiego, czym jesteśmy, a szczególnie z naszego serca, które uświęcane przez uczucia adoracji, miłości i wdzięczności staje się godne być mieszkaniem Boga. Domum tuam decet sanctitudo, Domine — „Domowi Twojemu przystoi świętość, o Panie” (Ps 93,5).
CC 184 (650)