Historia

Siostry benedyktynki sakramentki przybyły do Polski w 1687 r. Pierwszy klasztor, jako wotum za zwycięstwo pod Wiedniem, ufundowała w Warszawie królowa Marysieńka. Klasztor warszawski obsadził wkrótce nowy dom: w 1709 r. wojewoda smoleński Franciszek Center ufundował we Lwowie klasztor pod wezwaniem Zaślubin NMP i św. Józefa. Fundacja przetrwała rozbiory i wojenne zawieruchy.

Siostry podobnie jak wspólnota w Warszawie zajmowały się także prowadzeniem pensji dla dziewcząt. Po zakończeniu drugiej wojny światowej Lwów znalazł się poza granicami Polski. W 1946 r. siostry zdecydowały się opuścić klasztor. Ich kapelan, ks. Opacki, dowiedział się, że w Pławniowicach koło Gliwic, znajduje się opuszczony pałac Ballestremów. Uzyskawszy zgodę władz na przejęcie budynków przez siostry, poinformował przeoryszę o możliwości przeprowadzki. 2 czerwca 1946 r. wspólnota opuściła Lwów. Udało się zabrać także archiwum klasztorne (w tym autografy listów matki Mechtyldy de Bar), zabytkowe obrazy, znaczną część wyposażenia klasztoru. 10 czerwca siostry dotarły do Pławniowic.

Dom był bardzo zniszczony i musiano dokonać naprędce prowizorycznego remontu. Jednocześnie rozglądano się za bardzie odpowiednim loku. Możliwość taka pojawiła się w Bardzie Śląskim – siostry jadwiżanki z tamtejszego klasztoru wyjeżdżały do Niemiec i doszły do porozumienia z matką Jadwigą Olędzką. W ten sposób wspólnota zamieszkiwała dwa domy. Jednocześnie napływały nowe powołania. Chęć ponownego zjednoczenia wspólnoty w jednym domu a także plany wyburzenia części zabudowań w Bardo skłoniły siostry do kolejnych poszukiwań.

Nowa możliwość pojawiła się pod Wrocławiem: w Pawłowicach (dziś dzielnica Wrocławia) znajdowały się ruiny klasztoru sióstr karmelitanek. W 1972 r. po uzyskaniu odpowiednich pozwoleń podjęto decyzję o przeprowadzce do Wrocławia. 8 grudnia 1972 r. ks. proboszcz Jan Rymarczuk przedstawił parafianom podczas Mszy Świętej pierwsze trzy siostry, które przybyły na nową placówkę: s. Janinę Augustynę Chorążankę, s. Teresę Tkacz i s. Łucję Sitarz.

Rozpoczęła się odbudowa z pomocą proboszcza Jana Rymarczuka i parafian z Pawłowic. Wspólnota połączyła się ostatecznie w 1976 r. Remont ukończono trzy lata później. Klauzurę zamknął kard. H. Gulbinowicz 19 października 1985 r. Szybko podjęto prace nad rozbudową zbyt ciasnego klasztoru: dobudowano nowe skrzydło, w którym znalazła się także nowa kaplica i chór zakonny. Poświęcenie kaplicy miało miejsce 8 grudnia 2000 r.